استفاده از تیغه های مخصوص برش فولاد ضد زنگ عمدتاً به دلیل عملکرد پایدار آن است ، اما عملکرد استفاده از آن به دلیل تأثیر خود آن خواهد بود. بنابراین ، چه عواملی می توانند بر عملکرد آن تأثیر بگذارند؟
1- تأثیر مولیبدن: مولیبدن و کروم هر دو عنصری هستند که فریت را تشکیل می دهند و منطقه فاز فریت را تثبیت می کنند. مولیبدن همان توانایی تشکیل فریت را دارد که کروم دارد. مولیبدن همچنین باعث افزایش رسوب فازهای بین فلزی در فولادهای زنگ نزن آستنیتی مانند فاز σ ، فاز κ و معادل Laves می شود که بر مقاومت در برابر خوردگی و خصوصیات مکانیکی فولاد تأثیر منفی می گذارد ، به ویژه در کاهش پلاستیک و مقاومت.
2. تأثیر کروم: کروم مهمترین عنصر آلیاژی در فولاد ضد زنگ آستنیتی است. مقاومت در برابر زنگ زدگی و مقاومت در برابر خوردگی فولاد ضد زنگ آستنیتی عمدتا به این دلیل است که کروم باعث انفعال فولاد و در نتیجه پایدار و منفعل نگه داشتن فولاد می شود. کروم بیشترین تأثیر را بر عملکرد فولاد ضد زنگ آستنیتی در مقاومت در برابر خوردگی دارد که عمدتا به این صورت بروز می کند: کروم باعث بهبود عملکرد فولاد&# 39 ؛ محیط مقاومت در برابر اکسیداسیون و محیط کلرید اسید می شود تحت اثر ترکیبی نیکل ، مولیبدن و مس ، کروم مقاومت در برابر فولاد را بهبود می بخشد. عملکرد محیط های کاهش ، اسیدهای آلی ، اوره و مواد قلیایی ؛ کروم همچنین مقاومت فولاد در برابر خوردگی محلی مانند خوردگی بین دانه ای را بهبود می بخشد.
3- تأثیر نیکل: نیکل عنصری است که آستنیت را به شدت تثبیت کرده و منطقه فاز آستنیت را گسترش می دهد. با افزایش محتوای نیکل ، فریت باقیمانده به طور کامل از بین می رود و تمایل به تشکیل فاز σ به طور قابل توجهی کاهش می یابد. دمای تبدیل از تنسیت به هیدروکربن کاهش می یابد و ممکن است تغییر شکل فاز λ → M حتی رخ ندهد. با این حال ، افزایش محتوای نیکل باعث کاهش حلالیت کربن در فولاد ضد زنگ آستنیتی می شود ، در نتیجه تمایل به کاربید افزایش می یابد. و افزودن نیکل می تواند مقاومت آن را بیش از پیش بهبود بخشد. نیکل همچنین می تواند به طور قابل توجهی تمایل به کار سرد شدن فولادهای زنگ نزن آستنیتی را کاهش دهد ، که عمدتا به دلیل افزایش پایداری آستنیت است ، که باعث کاهش یا حتی از بین بردن تغییر شکل مارتنزیت در هنگام کار سرد می شود.
